Stopklatka pokaże wszystkie serie Narcos, a to oznacza, że w stacji będzie można obejrzeć łącznie 40 odcinków przez 15 tygodni (od 23 listopada). Narcos, serial o kolumbijskiej mafii narkotykowej, można oglądać na Stopklatce. Sprawdzamy, kiedy są emitowane powtórki serialu, kiedy można je oglądać na Stopklatce i ile odcinków Ciekawostki. Film kręcono w Los Angeles, Beverley Hills (Kalifornia, USA), Yumie (Arizona, USA), a także w Reno (Nevada, USA). Film ten jest dedykowany pamięci Lloyda Bridgesa, ponieważ rola w nim była ostatnią w jego życiu. Grupa Amerykanów i Włochów chciała zbojkotować nowojorską premierę filmu, gdyż twierdzili, że jest on Nowy film o włoskiej mafii, zajebisty naprawdę. Siedziałem do 2:30 tak mnie wciągnął. Eli_Za4 2021-11-12 11:59:17 +24. Polecam, ciekawy film realistyczny Powstał głośny serial o brutalnej mafii, grasującej w Neapolu. To opowieść, oparta na książce, demaskującej gang z dochodami ok. miliarda euro rocznie. Autor publikacji do dzisiaj się ukrywa. Pierwszy i drugi sezon "Gomorry" można obejrzeć na płatnych kanałach HBO. W niemal każdym odcinku ktoś ginie. Opis. (1) Oparta na faktach historia "The Good Mothers" opowiada o życiu trzech kobiet, które odważyły się przeciwstawić mafii 'Ndrangheta: Denise - córka Lei Garofalo, Maria Concetta Cacciola i Giuseppina Pesce. Pomaga im prokurator Anna Colace, która zaraz po przybyciu do Kalabrii pokierowała się intuicją: aby pokonać klany Suburra to rozgrywający się w Rzymie thriller kryminalny, który opowiada, w jaki sposób interesy kościoła, państwa, mafii, lokalnych gangów i deweloperów krzyżują się ze sobą, oraz jak przedstawiciele wszystkich tych grup w pogoni za władzą zacierają granicę między tym co dozwolone, a tym co zakazane. . Postawmy sprawę jasno. Seriali i filmów o mafii, przestępczości, brutalności i żądzy pieniądza jest tak wiele, że kolejny tytuł nie powinien robić wrażenia. Ot, następna opowieść o strukturze przestępczego świata, ojcach chrzestnych i młodych wilkach, które pną się do władzy. Suburra nie jest tu samym początku akcja jest bardzo chaotyczna. Twórcy malują miejski pejzaż i przedstawiają bohaterów. Trochę trudno się w tym połapać, ale warto dać jest czas serialowi, w końcu wszystko staje się jasne. Są dwa różne ugrupowania przestępcze, które nie są w stanie wojny, ale na terenach niczyich dochodzi do pierwszych poważnych incydentów. Fabuła Suburry skupia się na trzech młodych chłopakach, którzy chcą zawalczyć o swoje miejsce w przestępczym świecie. Wywodzą się z różnych środowisk, ale ich historie są bardzo podobne. W każdej z nich pojawia się ojciec, którego wymagania rozmijają się z planami i marzeniami młodych mężczyzn. W pewnym momencie drogi bohaterów się przecinają, jest okazja zarobienia bardzo dużych pieniędzy. Na początku podchodzą do siebie nieufnie, ale z czasem odkrywają, że wiele ich łączy i zaczynają znacznie śmielsze przedsięwzięcia. Intrga Suburry jest jednak znacznie głębsza. Bo obok młodzików, którzy walczą o swoje, pojawiają się naprawdę grube ryby. Unurzany w brudne interesy świat polityki musi zmierzyć się z dymisją burmistrza Rzymu. A na dodatek mafiosi naciskają, aby zdobyć pewne bardzo istotne grunty, które w pewien sposób związane są z... Watykanem. Ten ostatni przedstawiony jest w trochę tabloidowy sposób (seks, korupcja, upadek obyczajów), ale drobne klisze i stereotypy można wybaczyć, bo nawet słabiej przedstawione elementy mają głębszy sens, jeśli spojrzy się na nie z perspektywy całej serii. Serial zrealizowany jest przepięknie. Rzym w serialu wygląda niesamowicie. Nie brakuje tu wysmakowanych kadrów, pięknych lokacji i ciekawych ujęć. Bohaterowie poruszają się po ociekających złotem pomieszczeniach, a dom romskiego mafiosa wygląda dokładnie tak, jak sobie go wyobrażałem - przepych jest niemal wszechobecny. Trochę brakuje mi żywych postaci tła, które mogłyby wypełnić miasto i sprawić, że stanie się ono pełniejsze. Moją uwagę szczególnie przykuł sposób budowania dialogów i opowiadania o postaciach. Bohaterowie nie mówią za wiele. To znaczy rozmawiają ze sobą, kłócą się, ale o tym, co naprawdę myślą dowiadujemy się mimochodem: z mimiki twarzy, reakcji na stres. I historię poznajemy dokładnie w ten sam sposób. Ten sposób narracji nie każdemu musi odpowiadać, ale dla mnie było to dość odświeżające. Suburra nie jest do końca oryginalna. Jest prequelem filmu o tym samym tytule i siłą rzeczy porusza ten sam temat. Na pierwszy rzut oka przypomina również Gomorrę, serial który został zrealizowany kilka lat temu. Ale to powierzchowne porównanie. Bo Suburra jest serialem naprawdę ogląda się go łatwo, bo liczba wątków i zależności może przyprawić widza o ból głowy. Ale po jakimś czasie, gdy wszystko już znajdzie się na swoim miejscu, możemy cieszyć się pięknem Rzymu i dramatyzmem zbrodni. Італійські фільми й телесеріалиСеред цих фільмів і телесеріалів італійською мовою неодмінно знайдеться щось для фанатів будь-якого жанру: мелодрам, комедій, жахів, трилерів нас ще є що вам пропонує обширну бібліотеку художніх фільмів, документалістики, телесеріалів, аніме, відзначеного нагородами оригінального контенту тощо. Дивіться скільки завгодно й коли 2/7 Następny » Mare z Easttown Mare z Easttown „Mare z Easttown” to historia Mare Sheehan, policjantki z małego miasteczka w Pensylwanii, która prowadzi dochodzenie w sprawie miejscowego morderstwa, mierząc się jednocześnie z rozpadającym się na kawałki jej własnym życiem. Historia zagłębia się w mroczne strony zżytej ze sobą społeczności i podejmuje próbę analizy tego, jak rodzinne i dawne tragedie mogą definiować naszą teraźniejszość. W głównej roli występuje wielokrotnie nagradzana, Oscarem, Emmy i czterema Złotymi Globami, Kate Winslet. Nie jest jednoznacznie powiedziane, że to miniserial, ale wydaje się, że historia zamknie się w jednym sezonie. Westworld Westworld „Westworld” to mroczna odyseja o narodzinach sztucznej inteligencji i ewolucji grzechu. To opowieść o świecie, w którym każdy człowiek może zrealizować nawet najbardziej wyrafinowane fantazje. O czym jest serial? O wypełnionym robotami futurystycznym parku rozrywki Westworld, w którym ludzie mogą spełniać swoje najbardziej mroczne fantazje. Twórcą parku jest genialny naukowiec Robert Ford snujący ambitne wizje przyszłości, a jego pomocnikiem Bernard Lowe. Niespodziewana awaria sprawia jednak, że dotychczas usłużne ludziom roboty wpadają w morderczy szał. Wkrótce podejmują także chęć wydostania się z parku. Są trzy sezony, a w tym roku będzie kolejny. Fargo Fargo „Fargo” to niezwykły serial, utrzymany w konwencji „Detektywa”, w którym każdy sezon opowiada historię innych bohaterów. Na HBO Max możecie obejrzeć już cztery sezony „Fargo”, przy czym naszym zdaniem najnowszy jest najsłabszy, choć trzyma poziom. Akcja pierwszego sezonu rozgrywa się w amerykańskim miasteczku Bemidji. Lester Nygaard jest zmęczonym życiem agentem ubezpieczeniowym. Jego życie to pasmo niepowodzeń – nienawidzi swojej pracy i nie dogaduje się z żoną. Na domiar złego od czasów liceum prześladuje go niejaki Sam Hess. Pewnego dnia mężczyzna poznaje w poczekalni w szpitalu tajemniczego Lorne Malvo, co na zawsze zmieni jego życie. Drugi sezon rozgrywa się w miasteczku Luverne. Lou Solverson jest weteranem wojny w Wietnamie oraz początkującym detektywem, który dostaje swoją pierwszą poważną sprawą. Policjant zostaje wezwany do przydrożnego baru, gdzie w nocy doszło do strzelaniny, w której zginęły trzy osoby. Nieznane są motywy ani sprawca zbrodni. Solverson nie zdaje sobie sprawy, że w wydarzeniach brała udział niejaka Peggy Blumquist. Trzeci sezon opowiada o Emmicie Stussie, który jest potentatem rynku nieruchomości w Minnesocie. Jego kilka lat młodszy brat Ray jest jego całkowitym przeciwieństwem – gruby, łysiejący i ledwo wiążący koniec z końcem mężczyzna obwinia o swoje porażki bogatszego Emmita. Rywalizacja między nimi przybiera niespodziewany obrót. Czwarty sezon to historia, jakie w „Fargo” jeszcze nie było. Dwóm walczącym o swój kawałek amerykańskiego snu przestępczym syndykatom udaje się osiągnąć względny pokój. Razem kontrolują alternatywną ekonomię wyzysku, przeszczepów i narkotyków. Aby umocnić rozejm, Loy Cannon, głowa afroamerykańskiej rodziny mafijnej, oddaje swojego najmłodszego syna Satchela w ręce swojego wroga Donatello Faddy, szefa włoskiej mafii. W zamian Donatello odsyła Loyowi swoją najmłodszą latorośl. Ostre przedmioty Ostre przedmioty „Ostre przedmioty” to miniserial, którego nie mogą przegapić fani Amy Adams. Ta duszna i momentami mocno męcząca produkcja opowiada historię dziennikarki Camille Preaker, która wraca do swojego rodzinnego miasteczka, aby przygotować materiał o morderstwie dwóch dziewczynek. Okazuje się jednak, że tajemnicze zabójstwo ma wiele wspólnego z jej przeszłością. Camille ponownie wraca do trudnych relacji łączących ją z jej apodyktyczną matką Adorą, ojczymem Alanem Crellinem i przyrodnią siostrą Ammą. Nie jest to miniserial dla każdego, bo główna bohaterka długimi momentami się włóczy, pije alkohol i wspomina bolesną przeszłość. Warto jednak sprawdzić, choćby dla pięciokrotnie nominowanej do Oscara Amy Adams. Miniserial liczy osiem odcinków i jest adaptacją bestsellerowej powieści Gillian Flynn. Mroczne materie Mroczne materie „Mroczne materie” to serialowa ekranizacja trylogii Philipa Pullmana. Serial w zgrabny sposób łączy wątki baśniowe z problematyką filozoficzną i religijną oraz elementami fizyki kwantowej. W twórczy sposób wykorzystuje również obecną w prozie Pullmana symbolikę. Lyra jest z pozoru zwyczajną dziewczyną. Kiedy znika jej najlepszy przyjaciel, decyduje się ruszyć mu na pomoc, odkrywając przy tym groźny spisek, który dotyczy porwanych dzieci. Lyra podejmuje też próbę zrozumienia tajemniczego zjawiska zwanego Pyłem. Podczas podróży przez przeróżne światy, bohaterka spotyka zdeterminowanego i odważnego chłopca o imieniu Will. Na jej drodze stają niezwykłe istoty, a los żywych, jak i umarłych, zdaje się być w ich rękach. Są dwa sezony, a w tym roku poznamy zakończenie tej historii (sezon trzeci). 2/7 Następny » Oto 27 włoskich filmów i seriali na Netflix, przez które przebrnęłam. To oczywiście nie jest zamknięta lista, bo po pierwsze obejrzałam ich więcej, a po drugie włoskich filmów jest obecnie dużo! Netflix wpompował mnóstwo „włoszczyzny”, szczególnie w 2020 i 2021 roku i potrzeba czasu, aby obejrzeć wszystko. W poniższym zestawieniu nie ma wielu starych filmów z Sophią Loren, nie ma „Gomorry” i wielu innych filmów, przyjdzie na nie czas w drugiej odsłonie podobnego zestawienia. To zestawienie dotyczy platformy Netflix, ponieważ ja sama z niej korzystam i wiem, że korzysta z niej także wielu italomaniaków. Jeśli jeszcze nie jesteś na liście mojego newslettera, formularz zapisu jest na końcu tego artykułu. W każdym z nich polecam jakiś film, nie tylko z Netflixa oczywiście. Czas na 27 włoskich filmó i seriali dostępnych na platformie Netflix. Oto, co znajdziecie w tym wpisie1 Włoskie filmy i seriale na Netflix2 Curon3 18 prezentów I 18 Regali4 Trzy metry nad niebem I Summertime5 Komisarz Montalbano I Il Commissario Montalbano6 1960: Wyjątkowy rok7 Palazzo Vecchio. Una storia di Arte e Potere8 Andrea Camilleri: Obłędny mistrz9 Dzieci Zecchino d’Oro10 Rocco Chinnici: Tak delikatnie całujesz mnie w czoło11 Proces I Il Processo12 Carlo & Malik13 Enrico Piaggio, Vespa14 Bezwzględny I Lo Spietato15 Tylko ciebie kocham16 Ostatni Paradiso I L’ultimo Paradiso17 Suburra18 Synowie ‘Ndranghety I Liberi di scegliere19 Mille Miglia: 1000 mil za czerwoną strzałką I Rosso Mille Miglia20 Luna Park21 Burmistrz rybak I Il sindaco pescatore22 Wendeta: Prawda, kłamstwa i mafia23 To była ręka Boga I È stata la mano di Dio24 Kwaśne winogrona I Sour Grapes25 Yara26 Amanda Knox27 Wrobieni: Zagadka sycylijskiego morderstwa28 Felicia Impasto lub A woman of courage29 Włoska poczta Włoskie filmy i seriale na Netflix Curon Curon to niewielkie miasteczko, położone na granicy Włoch, Austrii i Szwajcarii. Po siedemnastu latach do rodzinnego miasteczka powraca kobieta z dwójką swoich nastoletnich bliźniąt. Nie jest ciepło witana w rodzinnym domu, jest jednak ku temu przyczyna. Wg mieszkańców, nad Curon wisi klątwa. Jeśli ktoś ma silne bóle głowy, usłyszy bicie dzwonów zatopionej wieży kościelnej, wkrótce będzie narażony na poważne niebezpieczeństwo. Mówi się o tajemniczych cieniach, ale … nie będę spoilerować. Curon to mieszanka kryminału, fantastyki i kina grozy, skierowana w dużej mierze do młodego widza, ale i dorosłego. Po kilku pierwszych odcinkach, serial na dobre się rozkręca. Mrocznego klimatu dodaje fakt, że jest wyjątkowo mało scen nagranych w słoneczne dni, wiele zdjęć zrealizowano nocą i w szare jesienno-zimowe dni. Autorem scenariusza jest Ezio Abbate. W rolach głównych występują: Valeria Bilello, Luca Lionello i Federico Russo. Na końcu pierwszego sezonu – to mogę napisać, jest specjalna dedykacja dla wszystkich ofiar COVID-19. Wskazówka I Kliknij i dowiedz się, dlaczego rzekomo słychać bicie dzwonów zatopionej wieży kościelnej. 18 prezentów I 18 Regali Film „18 Regali” z Vittorią Puccini, Benedettą Porcaroli i Edoardo Leo w rolach głównych. Nie chcę ci absolutnie zdradzać szczegółów, ale podpowiem tylko, że jeśli jesteś osobą wrażliwą, miej pod ręką chusteczki, bo tak, to jest wyciskacz łez, a w dodatku film jest oparty na prawdziwej historii. Trzy metry nad niebem I Summertime 8 odcinkowy serial „Trzy metry nad niebem” (w innych krajach: „Summertime”). Pierwowzorem była seria książek Federico Moccii, „Tre metri sopra il cielo”. To propozycja przede wszystkim dla młodzieży, ale każdy, kto ma ochotę zanurzyć się w klimacie włoskiego lata, może sobie zobaczyć. Jest młodość i miłość, a w tle wybrzeże Adriatyku: Ravenna, Marina di Ravenna, Cesenatico, Rimini . Polecam oglądać we włoskiej wersji językowej z polskimi napisami, to chyba najprzyjemniejsza forma do słuchania. Komisarz Montalbano I Il Commissario Montalbano Jeśli nie znasz jeszcze Montalbano to fantastyczna okazja, aby obejrzeć dwa lub trzy odcinki i zobaczyć, czy to coś dla ciebie. To serial telewizyjny produkowany i emitowany przez RAI od 1999 roku, oparty na powieściach detektywistycznych Andrei Camilleri. Głównym bohaterem jest Commissario Salvo Montalbano, a historie rozgrywają się w wymyślonym przez Caminelli mieście, Vigata na Sycylii. W tytułowej roli, Luca Zingaretti. Komisarz Montalbano jest od lat najczęściej oglądanym serialem włoskiej telewizji i bijącym rekordy oglądalności. Każdy odcinek to zupełnie nowa historia. Wskazówka I Kliknij tu, a pokażę ci kilka miejsc na Sycylii, które posłużyły za tło do nakręcenia serialu o commissario Montalbamo. A jeśli masz ochotę na gotowanie, kliknij w przepis na pasta al forno del commissario Montalbano. 1960: Wyjątkowy rok Reżyser Gabriele Salvatores za pomocą materiałów archiwalnych i osobistej historii opowiada o boomie gospodarczym we Włoszech w 1960 roku. I właśnie dla tych wyjątkowych ujęć pokazujących Włochy z tamtych lat, warto zobaczyć dokument. Są wioski południa, Neapol, Rzym , Rimini, Mediolan, widać także znane twarze, a wszystko w rytm narracji chłopca, jakim był wówczas sam reżyser. Film z 2010 roku. Palazzo Vecchio. Una storia di Arte e Potere 50 minutowy dokument o Palazzo Vecchio we Florencji, „Palazzo Vecchio. Una storia di Arte e Potere” z 2018 roku. Pałac, który w przeszłości pełnił wiele funkcji jest prawdziwym świadkiem historii. Był fortecą, ratuszem, więzieniem, a obecnie muzeum. Są polskie napisy. 15 minutowy fragment jest także na Vimeo, ale bez polskich napisów. Andrea Camilleri: Obłędny mistrz Andrea Camilleri: Il Maestro senza regole. Kameralny dokument z 2014 roku, o życiu i inspiracjach samego Andrei Camilleri. Pisarz opowiada aktorce, Teresie Mannino, jak powołał do życia popularną postać komisarza Montalbano. Dzieci Zecchino d’Oro Kto z nas nie pamięta śpiewających dzieci z Zecchino D’Oro i chóru Piccolo Coro Dell’Antoniano? „Ragazzi Dello Zecchino D’Oro” w reżyserii Ambrogio Lo Giudice i z Antonio Gerardim, Matildą De Angelis, Mayą Sansą i Valentiną Cervi. Polski tytuł to „Dzieci Zecchino d’Oro”. Tak naprawdę to nie jest film o dzieciach, nie o chórze, nie o konkursie, lecz o … no właśnie. O najważniejszej osobie. Film z 2019 roku. Rocco Chinnici: Tak delikatnie całujesz mnie w czoło Włoski tytuł brzmi „Rocco Chinnici – E’ così lieve il tuo bacio sulla fronte”. To film biograficzny, oparty na książce Cateriny Chinnici, córki sędziego walczącego z sycylijską mafią, Rocco Chinnici z Palermo, który zginął w zamachu w 1983 roku. Bardzo interesujący. Proces I Il Processo „Il Processo” („Proces”). Uwaga, wciąga! Jeśli jesteś z tych, którzy oglądają kilka odcinków na raz, masz arcyciekawe dwa wieczory przed sobą (jest 8 odcinków). W serialu pięknie pokazano Mantuę (Mantova): Palazzo Te z pięknymi freskami, Palazzo Beccaguti, Piazza Sordello, Palazzo d’Arco i Palazzo Andreani. Pięknie pokazano także rzekę Mincio i otaczające miasto jeziora. Tytułowy proces odnosi się do procesu karnego, który ma miejsce po tym, jak siedemnastoletnia Angelica Petroni zostanie znaleziona martwa w wodzie. Naprawdę polecam! Carlo & Malik To serial kryminalny, w którym doświadczony detektyw musi zmierzyć się ze swoimi uprzedzeniami oraz demonami przeszłości. Bada serię zabójstw w Rzymie jako partner ambitnego nowicjusza. Po obejrzeniu kilku odcinków właściwie zapomniałam, że oglądałam ten serial i zapomniałam do niego wrócić. To chyba nie jest do końca dobra rekomendacja, ale być może potrzebuję drugiego podejścia. Enrico Piaggio, Vespa W 2021 roku Vespa obchodziła swoje 75 urodziny, cieszy więc fakt pojawienia się filmu, w którym możesz prześledzić fabularyzowaną historię powstania tego najbardziej kultowego skutera świata. Film ogląda się z prawdziwą przyjemnością. I te Vespy! Wskazówka I Zapraszam do dwóch artykułów na temat historii Vespy: cz. 1 i cz. 2 oraz Vespa z Diorem. Bezwzględny I Lo Spietato Tym razem historia Kalabryjczyka, Santo Russo, który szybko przeszedł od niewielkich kradzieży po porwania, przemyt narkotyków, pranie pieniędzy, a w końcu także krwawe egzekucje. Kalabria i Mediolan lat 80. XX wieku, złote lata kalabryjskiej ’Ndrangheta. Trochę chaotycznie, dokładnie jak lata 80. XX wieku! Film z 2019 roku. Tylko ciebie kocham To nie jest ambitne kino, ale jeśli akurat marzy ci się Apulia, to ten film dostarczy ci pięknych widoków na Polignano a Mare. Czasami tyle nam wystarczy. Romantyczna komedia, w której przeszłość przenika się z teraźniejszością. Matka panny młodej i ojciec pana młodego to dawna miłość. Z pewnych względów oni nigdy nie stanęli na ślubnym kobiercu. Film na luźny wieczór, ot żeby poczuć klimat Italii. Ostatni Paradiso I L’ultimo Paradiso „Ostatni Paradiso” czyli „L’ultimo Paradiso” przenosi nas do Apulii lat 50. XX wieku, kiedy to rolnicy uprawiający oliwki są bezpardonowo wykorzystywani. Film jest inspirowany autentyczną historią, która wydarzyła się pod koniec lat pięćdziesiątych XX wieku w Lucano. To tu urodził się i wychował reżyser filmu, Rocco Ricciardulli. I właśnie tu, w jałowym krajobrazie Murgii, na pograniczu Apulii i Bazylikaty, nakręcono większość scen. Natomiast producentem, współscenarzystą i aktorem grającym główną rolę jest Riccardo Scamarcio. Ponownie, nie jest to wzniosłe kino, ale pokazanie problemu z przeszłości zawsze nas czegoś uczy. Wskazówka I O filmie napisałam więcej na blogu, kliknij tu. Suburra Serial, który ma zwolenników i przeciwników. Zwolennicy czekali z niecierpliwością na każdy kolejny sezon. To mocniejsze kino realizowane w Rzymie, a i samo miasto nie jest często pokazywane z najpiękniejszej strony. Wiele scen kręcono w Ostii. Są trzy serie i więcej nie będzie. W rolach głównych występują Alessandro Borghi, Giacomo Ferrara, Eduardo Valdarnini. Ja należę zdecydowanie do fanów serialu. Synowie ‘Ndranghety I Liberi di scegliere Synowie ‘Ndranghety to film z 2018 roku, oparty na faktach. Sędzia, który postawił sobie za cel wsadzić członków kalabryjskiej mafii ‘ndrangheta za kratki, poznaje młodego następcę mafijnej rodziny, który chce odciąć się od przestępnego życia. Choć film nie jest arcydziełem, pokazuje historię, dzięki której wiele matek nie oddało synów w szpony mafii. Wskazówka I Przy tej okazji pozwolę sobie przypomnieć, że w 2021 roku, przed sądem w kalabryjskim mieście Lamezia Terme, stanie 325 mafiosów. Śledczy mają nadzieję ujawnić sekrety najpotężniejszej mafii w kraju, która przeniknęła do polityki i gospodarki. Proces może potrwać nawet trzy lata. Oskarżał doświadczony szef prokuratury w Catanzaro, Nicola Gratteri, który od trzech dekad ma policyjną ochronę przez 24 godziny na dobę. Członkowie ‘Ndranghety i skorumpowani politycy podczas przesłuchań sądowych będą trzymani w stalowych klatkach. Specjalnie dostosowana sala, zamieniona niemal w bunkier, pomieści 1000 prawników, sędziów, prokuratorów i widzów biorących udział w procesie, który ma ujawnić funkcjonowanie najbardziej skrytej włoskiej mafii. Mille Miglia: 1000 mil za czerwoną strzałką I Rosso Mille Miglia „Mille Miglia: 1000 mil za czerwoną strzałką” („Rosso Mille Miglia”) to film dla miłośników motoryzacji i oczywiście samego słynnego wyścigu. Praca nad reportażem na temat wyścigu Mille Miglia zamienia się w pełną nostalgii próbę przygotowania kultowego auta do rywalizacji. Film z 2015 roku. Luna Park Ogląda się przyjemnie, fabuła jest osadzona w latach 60. XX w., mamy także sporo retrospekcji, które mają dopełniać narrację. Opowieść o dwóch dziewczynach z innego świata, choć czy na pewno? Film z 2021 roku. Burmistrz rybak I Il sindaco pescatore „Il sindaco pescatore” (polski tytuł: „Burmistrz rybak”) to dramat luźno oparty na faktach z 2016 roku. Film opowiada historię rybaka spod Neapolu, Angelo Vassallo, który nie może się pogodzić z postępującą degradacją środowiska. Kandyduje w lokalnych wyborach na burmistrza miasteczka Pollica (Cilento, Kampania), upatrując w tym jedyną szansę jakiejkolwiek możliwości zmiany w swoim mieście i okolicy. Zostaje wybrany i rozpoczyna krucjatę przeciw handlowi narkotykami i zorganizowanej przestępczości, a także wprowadza szereg zmian w mieście. Nie jest to kino z najwyższej półki, ale pokazuje trudną rzeczywistość południa Włoch, bez koloryzacji, z mafią w tle. W rolach głównych występują: Sergio Castellitto, Renato Carpentieri, Anna Ferruzzo. Angelo Vassallo, burmistrz Pollica i wiceprzewodniczący organizacji non-profit, Cittàslow (wybranym na konferencji w Seulu), został brutalnie zamordowany 5 września 2010 roku przez Camorrę w swoim rodzinnym mieście Acciaroli. Do dziś nikt nie został za tę zbrodnię ukarany. Vassallo był bardzo zaangażowanym społecznikiem i świadomy zagrożeń ekologicznych człowiekiem, blisko związanym z naturą. Ten film jest hołdem dla niego i innych samorządowców, którzy poświęcili swoje życie walce z mafią. Wendeta: Prawda, kłamstwa i mafia To 6-cio odcinkowy serial dokumentalny z 2021 roku, który opowiada historię walki z mafią na Sycylii przez pryzmat działań bardzo konkretnych osób. Wyspa może pochwalić się odważną koalicją „antymafijną”, jednak co się dzieje, gdy ci, którzy próbują obalić zorganizowaną przestępczość, są oskarżani o to, że sami są przestępcami? Jeśli interesują cię takie tematy, jest to kolejna odsłona walki z mafią, choć z zupełnie innej strony. Bohaterami serii są sędzina Silvana Saguto, która w 2010 roku została prezesem agencji uprawnionej do zajmowania mienia mafii bez procesu karnego, zmuszając oskarżonych do udowodnienia, że aktywa nie zostały nabyte nielegalnie i samozwańczy dziennikarz, nie stroniący od używania dosadnych słów na antenie i niekonwencjonalnych działań, Pino Maniaci. Maniaci oskarża Saguto o korupcję. Saguto oskarża Maniaciego, że sam jest mafiosem. To była ręka Boga I È stata la mano di Dio Nowy film Paolo Sorrentino „The Hand of God”, polski tytuł „To była ręka Boga”, włoski „È stata la mano di Dio”. Uhonorowany Oscarem scenarzysta i reżyser Paolo Sorrentino („Boski”, „Wielkie piękno”, „Młody papież”) przedstawia historię młodego Fabietto Schisy, osadzoną w niespokojnym Neapolu lat 80. „To była ręka Boga” to opowieść, w której nieoczekiwane chwile radości, jak przybycie piłkarskiej legendy Diego Maradony, przeplatają się z równie nieoczekiwanymi tragediami. Los rozdaje karty, łzy i śmiech się mieszają, a splot zaskakujących wydarzeń kształtuje przyszłość Fabietto. Sorrentino powraca do swoich rodzinnych stron, aby opowiedzieć najbardziej osobistą ze swoich historii — osnutą wokół losu, rodziny, sportu, kina, miłości i straty. Kwaśne winogrona I Sour Grapes Uwaga! To nie jest film włoski, ale jest o winie i chciałam go tu zamieścić. „Sour Grapes” opowiada historię Rudy’ego Kurniawana, słynnego znawcy, kolekcjonera i … fałszerza wina. Młody, niepozorny z wyglądu człowiek, który wszedł w świat wina z najwyższej półki, którego wychwalali najwięksi znawcy za niezwykłe podniebienie. I nikt nie mógł uwierzyć w jego fałszerstwa. Bardzo interesująca i pouczająca historia. Świetna praca detektywów, można się sporo dowiedzieć. Nie tylko dla miłośników wina! Film zapewnia dość ekscytujący wieczór z liczbami. Znakomity! Są polskie napisy. UWAGA! Niestety film już został ściągnięty z platformy Netflix. Jest dostępny na Amazon Prime czy CDA. Yara Sprawa zaginięcie 13-letniej Yary Gambirasio z okolic Bergamo to autentyczna historia z 2010 roku. W 2021 roku nakręcono film na podstawie tej historii. Aby znaleźć mordercę Yary przeprowadzono na ogromną skalę testy DNA. Wyniki okazały się zaskakujące. Historię Yary znałam już wcześniej, ponieważ była bardzo głośna we Włoszech, są także na temat liczne artykuły i nawet podcasty true crime w języku polskim, dostępne na you Tube. Film dopowiada stan sprawy na rok 2021. Film opowiada smutną historie, lecz warto go zobaczyć. Amanda Knox W listopadzie 2007 roku Italią wstrząsa morderstwo brytyjskiej studentki, Meredith Kercher, która przyjechała do Perugii w ramach programu Erasmus. Sprawa dość szybko stała się jednym z najgłośniejszych kryminalnych wydarzeń ostatnich lat. Wśród podejrzanych znalazła się jej współlokatorka – amerykańska studentka, Amanda Knox. Knox została dwukrotnie skazana za morderstwo (na 28,5 roku więzienia), w więzieniu spędziła 4 lata. Ostatecznie została uniewinniona w marcu 2015 roku. W dokumencie usłyszymy szczere wypowiedzi samej oskarżonej i ludzi związanych ze sprawą. W kwietniu 2013 Amanda Knox wydała książkę „Waiting to be heard” („Czekając na wysłuchanie”). Wpływy z książek przeznaczyła na spłatę zadłużenia zaciągniętego na wynajęcie adwokatów. Na podstawie historii Amandy Knox powstały dwa filmy fabularne: „Oskarżona Amanda Knox” (2011) i „Twarz Anioła” (2014), a także film dokumentalny „Amanda Knox” (2016), który można znaleźć na Netflix. Sprawa Amandy Knox wzbudzała ogromne zainteresowanie i kontrowersje. Jeśli sprawa zainteresuje cię bardziej, polecam także podcast, w którym sprawa ta jest szczegółowo omówiona. Znajdziesz go na yT pod tytułem „Sprawa Meredith Kercher oczami Włochów” na kanale Krymitalia. Wrobieni: Zagadka sycylijskiego morderstwa „Dwóch pechowych techników telewizyjnych natrafia na miejsce zbrodni. Wszelkie działania, by nie stać się podejrzanymi, co wpędza ich w jeszcze większe kłopoty.” Tak się zaczyna opis serialu, który pojawił się na platformie Netflix. To „Incastrati”, który znajdziemy pod polskim tytułem „Wrobieni: Zagadka sycylijskiego morderstwa”, sześcioodcinkowa komedia kryminalna duetu aktorów Ficarra i Picone. W sam raz dla miłośników zagadek kryminalnych, Sycylii, słońca, mafii i dość specyficznego humoru. Felicia Impasto lub A woman of courage Film jest jeszcze niedostępny na polskim Netflix-ie, ale mam nadzieję, że to się zmieni. „Felicia Impastato” (2016) w niektórych krajach dostępny jest pod tytułem „A woman of courage”. To film oparty na faktach, poruszający temat sycylijskiej mafii działającej brutalnie z latach 80. XX wieku. Przenosimy się do małego miasteczka Cinisi. To historia matki zamordowanego przez mafię w maju 1978 roku Peppino Impastato, którego oskarżono o terroryzm i przypisano mu samobójstwo. Jego matka, Felicia Impastato postanawia zerwać z tradycją milczenia i zemsty, pragnie dowieść winy odpowiedzialnego za śmierć syna mafiosy, Gaetano Badalamenti. We własnym domu postanawia także pozostawić otwarte drzwi, aby opowiadać o Peppino każdemu, kto będzie chciał słuchać. Rozpoczyna się bitwa, która potrwa ponad dwadzieścia lat. 25 października 2000 Felicia zostaje powołana na pierwszego świadka w procesie przeciwko Gaetano Badalamenti. Była pierwszą kobietą, która zeznawała w sądzie w procesie przeciwko mafii. W roli Felicji Impastato występuje Lunetta Savino, znana z szalenie popularnego we Włoszech serialu „Un medico in famiglia”. W sprawę postawienia przed sądem zleceniodawcy zabójstwa Pepprino było zaangażowanych kilku sędziów, w tym Rocco Chinnici, który sam zginął w zamachu bombowym w 1983 roku. Film poświęcony jego sylwetce, pt. „Rocco Chinnici – E’ così lieve il tuo bacio sulla fronte” („Rocco Chinnici – tak delikatnie całujesz mnie w czoło) poleciłam już powyżej. O historii samego Peppina Impastato opowiada piękny film Marca Tullia Giordano „I cento passi” (2000 r.) z Luigim Lo Cascio w roli głównej. Film trudno dostępny, chociaż w tej chwili znalazłam go w całości na yT i na Facebooku, niestety nie ma tłumaczenia. Nie masz teraz czasu na czytanie? Nie ma sprawy! Zapisz sobie poniższe zdjęcia na Pinterest, aby przeczytać później. Włoska poczta Dzielę się z Tobą moimi włoskimi podróżami mając nadzieję, że cię zainspirują do samodzielnego poznawania jednego z najpiękniejszych krajów na świecie. Dlatego zachęcam, abyś dołączył także do czytelników mojego newslettera, poste italiane. Tylko dzięki temu nie przeoczysz niczego, co się pojawiło na blogu, ale przede wszystkim, otrzymasz mnóstwo dodatkowych informacji. Jeśli potrzebujesz pomocy w znalezieniu praktycznych informacji o Italii, zapraszam Cię do mojej grupy na FB: Moje wielkie włoskie podróże, którą wyróżnił Magazyn Glamour, jako jedna z najciekawszych grup na FB. Zapraszam cię także na mojego Instagrama, na którym znajdziesz całą masę włoskich inspiracji! Współczesna telewizja stała się miejscem, w którym twórcy bez skrępowania mogą mówić własnym językiem. To właśnie seriale wytyczają drogę kinu i zmieniają mody narracyjne. Dwie najnowsze produkcje o mafii zrywają z jej mitologicznym wymiarem rozpoczętym w „Ojcu chrzestnym”. W ostatnich latach to właśnie mały ekran przekracza kolejne granice pokazywanej przemocy, która jeszcze kilka lat temu była niewyobrażalna nawet w kinie. Serial „Walking Dead” unaocznia przemoc jak w kinie z popularnego w latach 70. w USA gatunku Grindhouse, który kilka lat temu został wskrzeszony przez duet Tarantino/Rodriguez. Przemoc w takich produkcjach jest tak szokująca, że przeradza się w groteskę rodem z innego spektakularnie odgrzewającego kicz lat 80. serialu „Ash vs martwe zło”. Z drugiej strony twórcy seriali sięgają po inny rodzaj realizmu. Dzięki paradokumentalnej albo reporterskiej stylistyce jeszcze dokładniej przybliżają widzowi opowiadaną historię. Nie rezygnują przy tym z obrazowej przemocy, która, co jednak bardzo istotne, bardziej odstręcza od głównych postaci, niż buduje ich atrakcyjny wymiar. Na naszym rynku w niewielkim odstępie czasu pojawiają się kontynuacje dwóch głośnych na Zachodzie produkcji. Obie opowiadają o świecie, który do niedawna mogliśmy znać jedynie z podlanych mitologią filmów albo ewentualnie reporterskich książek. Pokazywana włoska „Gomorra” i amerykański, choć nakręcony w 80 proc. po hiszpańsku, „Narcos” to bez wątpienia najwybitniejsze, lecz i najoryginalniejsze seriale o zorganizowanej przestępczości ostatnich lat. „Gomorra” to mocna, do bólu realistyczna, gęsta i znakomicie zagrana produkcja opowiadająca o świecie, którego jako turyści w słonecznej Italii nie oglądamy. Serial oparty na książce ukrywającego się przed neapolitańską kamorrą dziennikarza Roberta Saviano rozbija wszystkie mity o mafii, do których nas przyzwyczaiły kino i popkultura. Widz na koniec zostaje z pytaniem: »Ale jak to? Myślałem, że ci goście mają niezwykłe życie?« Bzdura. Ich życie to gówno, są jak szczury w pułapce -mówił w jednym z wywiadów dziennikarz, na którego mafia wydała wyrok śmierci. Włoski serial wpisuje się w modę na realistyczne opowieści o przestępczości zorganizowanej. Legendarna już „Rodzina Soprano”, która była przełomem w telewizji i wprowadziła wielkie kino na mały ekran, też szła w realizm, ale wciąż opierała się na mitologii gangstera o włoskich korzeniach. Mitologii wyrosłej z kina głównie Coppoli, choć trochę również późnego Scorsese. Chodzi o wizerunek mafiosa zajadającego się spaghetti, pijącego wino i palącego kubańskie cygara. W „Gomorze” donowie nie mają twarzy dystyngowanego Vita Corleone ani nawet jego brutalnego wnuka Vincenta. Ba, nawet prostacki Tony Soprano tutaj uchodziłby za przyjemniaczka. Upodabnia to tę opowieść do „Narcos”, którego druga seria miała niedawno premierę na Netflixie. „Narcos” opowiada o życiu Pablo Escobara (Wagner Moura), kartelowego bossa, który niemal został prezydentem Kolumbii i jako lokalny Robin Hood trafił do kongresu. Przez lata terroryzował Kolumbię, prowadził totalną wojnę z jej władzami i w końcu zaszczuty jak szczur w pułapce z wywiadu Saviano został zastrzelony przez agenta DEA (Boyd Holbrook) na dachu budynku, w którym się ukrywał. Escobar zginął w 1993 r. jako biedak. Opuszczony przez przyjaciół, tęskniący za ukrywającą się rodziną nie przypominał króla kokainy, który miał w pewnym momencie majątek wyceniany na 30 mld dol. Serial ma wymowę smutnie cyniczną, którą widzieliśmy też w wybitnym filmie „Sicario”. Twórcy stawiają tezę, że wojny z kartelami narkotykowymi wygrać się nie da tak długo, jak ludzie nie przestaną się szprycować narkotykami. W końcu na miejsce rozbitego kartelu z Medellín pojawiło się kilka karteli jeszcze lepiej zorganizowanych i brutalniejszych. Istotą tej historii jest jednak to, że Escobar nie jest odrażającym gangsterem. Choć jest pokazany jako człowiek kochający swoją rodzinę, szczerze cierpiący z powodu jej straty, to jego zbrodnie są odrażające. Hipokryzja i brutalność oraz upadek godny Tony’ego Montany z „Człowieka z blizną” odzierają wizerunek gangstera z wyobrażenia, jakie wykreowało kino, lecz także uliczny amerykański rap. Opływający w dostatek chłopcy z ulicy ostatecznie nie kończą na szczycie. Ich upadek jest bolesny, banalny i niestety rzadko bywa przestrogą dla kolejnych pokoleń naśladowców. Niemniej czasami ci „chłopcy z ferajny” przez całe życie żyją w rynsztoku, którego są samozwańczymi królami. Getto zamiast słonecznej Sycylii W ciemnych, śmierdzących, odrapanych neapolitańskich blokowiskach Scampia rządzi ’o Sistema — układ obejmujący każdy aspekt życia mieszkańców. Mafia stworzyła tam mikrokosmos, betonową dżunglę, z której wyciąga swoje macki na cały świat. Brutalność, bezwzględność wobec kobiet i dzieci ma zapewnić kamorze wygraną wojnę z sycylijską cosa nostrą czy kalabryjską ‘ndranghetą. W 2015 r. w całych Włoszech spadła liczba zabójstw. Jednak nie w Neapolu, gdzie popełniono ich więcej niż w poprzednich latach. „Zobaczyć Neapol i umrzeć” — pisał Goethe. Włoski serial, który podbił serca krytyków na całym świecie po premierze w 2014 r., doskonale te słowa obrazuje. Szczególnie mający w tym miesiącu polską premierę jego drugi sezon. „Gomorra” to wiwisekcja organizacji, której wpływy odkryto nawet w Polsce. Obraz mafii jest pozbawiony najmniejszego lukru. Przyjaciele mordują się bez mrugnięcia okiem, dla dobra organizacji eliminują też swoje kochanki i żony. Jednocześnie bandyci nie są oderwani od typowo włoskiej miłości do matki, Kościoła i wizerunków katolickich świętych. Podobnie jak w „Narcos” dostajemy obraz walki wewnątrz społeczności pozbawionej szekspirowskiego dramatyzmu znanego z „House of Cards” czy „Sopranos”. Na ulicach Neapolu rządzi uliczny kodeks. Brutalnie przyziemny. Kamorra to organizacja przestępcza bez zasad. Rekrutuje dzieci, truje własne środowisko naturalne i nie zwraca uwagi na więzy krwi Kamorra tak mocno weszła w krwiobieg tego miejsca, że nie może ono już egzystować w oderwaniu od ustalonych przez bandytów reguł. Te reguły poznają już dzieci. Zostają zwerbowani, kiedy tylko potrafią dochować wierności klanowi. Mają wtedy od 12 do 17 lat, ich ojcowie i bracia często należą do klanu, wielu chłopców pochodzi z rodzin bezrobotnych. Są nowymi żołnierzami klanów kamorry neapolitańskiej” — tłumaczył w swojej książce Saviano. Z dala od Hollywood W finale pierwszej serii klan Savastano zostaje rozbity. Z więzienia udaje się wydostać Don Pietro (Fortunato Cerlino), ale rodzina kierowana przez jego żonę Immę (Maria Pia Calzone) i przeobrażającego się z nieudacznika w mafijnego siepacza syna Genarra (Salvatore Esposito) zostaje zdradzona przez zaufanego i zabójczo ambitnego Ciria (Marco D’Amore). Rodzina chce odbudować wpływy na ulicach. Jednak narasta konflikt w jej środku. Lekceważony przez lata przez surowego, lecz kochającego ojca Genarro wypracował sobie pozycję wśród innych rodzin i klanów. Czy pokonają oni synowsko-ojcowską rywalizację, by przeciwstawić się rosnącym wpływom zwierzęcego Ciria? W Neapolu działa dziś ponad 100 klanów. Codziennością są strzały z kałachów, uliczne bomby, koktajle Mołotowa i trupy znajdowane w każdym zakamarku miasta. „Musimy przestać traktować Neapol jak normalne miasto. Tak nie jest. Neapolitańczycy schylają głowy pod kulami, nie można ich porównać z mieszkańcami jakichkolwiek innych włoskich miast” — mówił na początku tego roku w jednym z wywiadów Saviano. Ten serial doskonale oddaje specyfikę zabytkowego miasta. Po masowych aresztowaniach starej gwardii szefów klanów do władzy doszli brutalni i głodni sukcesu młodzi bezideowi wychowankowie. Wojna o przywództwo przybrała taki rozmiar, że na początku tego roku na ulice Neapolu wkroczyła armia. Serial „Gomorra” unika hollywoodzkiej maniery opowiadania takich historii. To raczej reporterskie wejrzenie w przytłaczające blokowiska Neapolu, na których rządzą uliczny rozsądek i pieniądze. Tak eksploatowany w historiach o włoskiej mafii honor trzeba schować pod naporem banknotów i wizji zdobycia kolejnych obszarów władzy. Po co? Nie tylko dla nakarmienia własnego ego, lecz po to, by móc zrealizować sen prostaczka o bogactwie. Dlatego gangsterzy obrzydliwie opływają w biżuterię, rozbijają się drogimi furami i kupują złote trony, umieszczając je nawet w najmniejszych mieszkaniach. odrażający wizerunek gangstera Istotne jest to, że autorzy serialu nie budują pozytywnego wizerunku gangstera. Owszem, pokazują jego łzy, miłość do własnych dzieci i rodziców czy przywiązanie do katolickiej symboliki (przeszywająca scena mordu jednego z donów na kościelnej posadzce). Gdy jednak zaczynamy czuć nutkę sympatii to bohaterów, szybko się przekonujemy, z jak bezwzględnymi siepaczami mamy do czynienia. Dokładnie ten sam zabieg zastosowali twórcy serialu o Escobarze. Autorzy „Gomorry” bardzo subtelnie zaznaczają różnicę między kierującą się resztkami honoru starą gwardią gangsterów a przepełnionymi nihilizmem i hedonizmem młodymi wilkami. Nie jest to jednak obraz czarno-biały. Wyrośli z lat 80. i 90. gangsterzy ograniczali swój zasięg do południa Włoch, dostarczając jedynie narkotyki całej Europie. Młodzi chcą zdobyć stolicę Italii i zapuszczają się na inne kontynenty, pragnąc je kontrolować. Jednego nie mogą pozbyć się jednak wszyscy. Bez względu na ilość posiadanych dóbr i kasy w środku pozostają prostymi chłopakami ze Scampi. To ta dzielnica naznacza całe ich życie. Wyrwanie się z jej szponów jest w zasadzie niemożliwe. W USA stuprocentowi Sycylijczycy (tzw. wąsate Piotrki) musieli zostać dopiero zgładzeni przez włosko-żydowski syndykat, by powstała organizacja znana z amerykańskich produkcji. Specyfika południa Italii na taki zabieg jednak nie pozwoli. Do tego dochodzi problem błędnego koła. Władze miasta i znawcy specyfiki Neapolu podkreślają, że interweniować należy u źródeł. Zapewniając pracę bezrobotnym, którzy mają do wyboru albo emigrację za granicę (neapolitańczycy znajdują ją nawet w moim rodzinnym Olsztynie), albo wpadnięcie w objęcia mafii. Jak to jednak zrobić, skoro włoski system jest absurdalnie zbiurokratyzowany, a większość prywatnych firm i tak jest kontrolowana przez klany? Tylko kamorra jest gwarantem pracy w Neapolu. Tak jak w „Narcos” widać, że walka z narkotykami jest możliwa tylko przez brak ich konsumentów, tak w „Gomorze” zarysowany jest smutny obraz włoskiego węzła gordyjskiego. Gdzie diabeł mówi dobranoc Dzielnica Scampia siedząca w każdym z „bohaterów” tego przenikliwego serialu to świat rządzący się totalnie innymi prawami, w którym diabeł rzeczywiście mówi: dobranoc. „Gomorra” to relacja z frontu wojny, która nie ma końca. W Neapolu granica między światem mafii, życiem obywateli a niemrawymi działaniami władz dawno się zatarła i zlała w jedną krwawą maź. Czyż właśnie nie taka kraina zasługuje na los biblijnej Gomorry? Czy z wszystkimi gangsterami nie powinno stać się to, co spotkało Escobara? Potępienie i hańba nawet w symbolizmie śmierci na śmietnikach? Zarówno „Gomorra” jak i „Narcos” jednoznacznie odpowiadają nam na te pytania. Bycie gangsterem nie jest niczym fajnym i pociągającym. Bycie bandytą to nie blichtr Michaela Corleone na pięknej Sycylii czy upojne noce z najpiękniejszymi kobietami. Bycie mafiosem to bycie szczurem w klatce. Zaszczutym i zdechłym w brudnej, cuchnącej norze. Oba sezony „Gomorry” dostępne na HBO GO i telewizji Cinemax; oba sezony „Narcos” dostępne na platformie Netflix

serial o mafii włoskiej